Niet alleen woorden…..ook daden

Mijn laatste blog ging over ‘getuige zijn van Jezus door Zijn werken te doen’.  Toen ik dat indertijd schreef had ik niet kunnen vermoeden, dat dat wel héél dichtbij kwam voor mij, tijdens één van mijn hardlooptrainingen. In die tijd was ik in gedachte druk bezig met de voorbereiding op de preek, die ik die komende zondag ergens in het land zou gaan houden. Telkens ging het rond in mijn hoofd:  ‘als elke Christen overal waar hij/zij komt, de zieken bedient, zullen er geen healing rooms meer nodig zijn’. Daarbij moest ik ook steeds denken aan het getuigenis van Brian Nutman (AWM Colorado), dat hij gaf tijdens de conferentie die we in november jl. bij Charis Nederland hielden. Hij vertelde toen dat hij een woord van de Heer had ontvangen voor iemand die hij ‘toevallig’ zag in de supermarkt. Hij had eigenlijk geen zin om de man aan te spreken, en was al bijna weggegaan, toen hij besefte: ‘Ik houd wellicht het wonder voor een ander in mijn achterzak…’

Die vrijdagochtend, prachtig weer… geen excuus om niet te gaan hardlopen. (Ik train voor de 10 km. City-run in Hilversum, waarvan we – met een drietal Charis ‘actievelingen’ – een sponsorloop gaan maken, met het doel om een Charis studentenfonds op te zetten.)

Op de terugweg van m’n hardlooptraining kom ik een vrouw tegen die door iemand wordt voortgeduwd in een soort rolbed. Ik ren langs hen heen, glimlach vriendelijk… en loop door.

Eenmaal thuis bedacht ik me al het bovenstaande: getuigen van Jezus zijn, overal waar je komt, het wonder voor een ander. Maar, bedacht ik me, …. was het niet zo, dat de mensen die genezing o.i.d. nodig hadden naar Jezus kwamen… met verwachting? Hij ging toch niet naar hén toe? Ik kwam deze vrouw ‘toevallig’ tegen; wat had ze wel niet gedacht als ik haar had aangesproken om voor haar te bidden? Ze zou denken dat ik een of andere idioot was…..

TOCH…. In Handelingen 3 staat het verhaal van Petrus en Johannes die naar de tempel op weg waren en ‘toevallig’ langs een kreupele bedelaar liepen. De bedelaar verwachtte niets anders dan wat geld.

Die zaterdagochtend, weer prachtig weer… geen excuus om niet te gaan hardlopen. Het hele gebeuren van de dag ervoor was naar de achtergrond van m’n denken geraakt, tot ik op de plaats kwam waar ik de vrouw was tegengekomen. Er was nu niemand.
Maar…. een paar honderd meter verder zag ik hen in de verte ‘lopen’. Ooops… het was net het moment dat ik moest gaan stretchen, dus kon ik niet naar hen toelopen  Weet je, dacht ik, ik spreek vanaf hier wel genezing uit over haar! “…Getuig je daarmee van Mij…?”

Vanaf mijn stretchlocatie zag ik dat zij een andere weg insloegen, dan dat ik altijd loop. (Opluchting)  Echter, die weg komt uit op hetzelfde punt. Oké, dacht ik bij mezelf, Vanaf dat punt kunnen ze drie kanten op…. Als ze mijn kant opgaan, dan spreek ik hen aan. Bij de driesprong waren zij geen enkele kant opgegaan, maar stonden (of eigenlijk: zij lag) te genieten van het weidse uitzicht van het polderlandschap…

Is het je duidelijk…. Je kan er niet omheen….. Maar er staat een andere vrouw vlakbij, die ik ken…. Ik wil geen pottenkijkers. Doorlopen dus… de weg vervolgen die ik altijd loop.

Weer die innerlijke stem: Je houd het wonder van een ander in je achterzak….
Een kilometer verder: Oké, Heer…. Ik keer om, en als ze er nog staan, dan zal ik haar de handen opleggen.

Op de driesprong aangekomen waren ze er niet meer. Ik dacht hen in de verte te zien, maar die kant op was niet mijn normale route, dus ja… dan kan ik het ook niet helpen.  Mijn normale route vervolgend, zag ik hen na enkele honderden meters voor me… Nu kon ik hen niet meer ontlopen…

Het was me geheel duidelijk. Ik kon er niet omheen. God had hier een bedoeling mee.

Ik heb hen uiteindelijk dus toch aangesproken. Ze bleek herstellende van een operatie….. (Herstel van het lichaam is een natuurlijk proces, toch? Daar hoef ik niet voor te bidden.) …. maar, vervolgde ze, volledig herstel is niet meer mogelijk….

Lang verhaal…. Kort afgerond: Ik getuigde van mijn geloof in de genezende kracht van Jezus Christus. Ik mocht voor haar bidden, haar de handen opleggen en heb haar lichaam geboden om zich volledig te herstellen, in Jezus’ naam.

Daarna weer snel weggerend……

….. overigens, in overweldigende vreugde en vrede, want ik geloof dat zij volledig is hersteld of zal herstellen, omdat God zo aandrong om ‘haar’ wonder niet in ‘mijn’ achterzak te houden.

Ik vertel je dit niet om mezelf in de picture te zetten… Het gaat mij erom dat je jezelf misschien herkent in dit verhaal en, net als ik, ook voor jezelf allerlei redenen bedenkt om niet tot actie over te hoeven gaan. ‘Wat zullen anderen wel niet van mij vinden…., wat als het niet werkt…., wat als ze mij afwijzen…..’

Maar, weet dan dat je God ermee eert als je het wel doet, en dat je Jezus’ offer ermee in het middelpunt zet. Hij heeft niet geleden om Zijn overwinningen vervolgens door ons aan de kant te laten zetten.
Romeinen 12:2 zegt ons dat, als wij onze lichamen ter beschikking stellen aan God als een heilig (apart gezet), levend offer, dat dat voor Hem welbehaaglijk is… Het zou van ons verwacht mogen worden dat wij Hem met ons lichaam eren.
Een offer brengen… vraagt wat van je!

Zolang wij lichamelijk op aarde zijn, zolang wij handen, voeten, stem, etc. hebben…. zijn wij nodig om Zijn handen, voeten en stem te zijn!

0 reacties

Contactgegevens

Nikkelstraat 3A

1411AB Naarden

T. (0)35 533 88 75

E. vraag.nl@awmcharis.com

 Charis Bible College

  • IBAN: NL33 ABNA 05443 85306    (School en lesmateriaal)   
  • Bic NR: ABNANL2A   
  • KVK nr. 34384289   
  • NL822120100.B.01

Andrew Wommack Ministries

  • IBAN: NL83 RABO 0114176485        (giften en webshop) 
  • Bic NR: RABONL2U 
  • KVK nr. 37137450
  • NL818760552.B.01

Verstuur een bericht

11 + 4 =